คำว่า "เวลาช่างผ่านไปเีร็ว" คำๆนี้ถ้าไม่เจอกับตัวเองก็คงคิดว่ามันเป็นแค่คำไร้สาระคำนึง
แต่พอมาถึงวันนี้ ได้เหลียวมองไปทีป้ายโรงเรียนที่ยังคงทอประกายเมื่อต้องกับแสงแดดยาวเช้าเหมือนเดิม
ได้แต่คิดในใจว่า.......6ปีแล้วสินะ ที่เราเดินผ่านป้ายนี้ทุกวัน แม้จะไม่ได้มาเรียนก็ตาม
6ปีที่ผ่านมา......กับโรงเรียนที่ชื่อว่าเทพศิรินทร์.....ช่างผ่านไปไวเหลือเกิน ไวมากจนน่าตกใจ
ยังจำวันแรกที่เดินผ่านป้ายโรงเรียนมา วันแรกที่ได้พบกับสนามฟุตบอลอันแสนกว้าง วันแรกที่ได้พบกับตึกเยาว์
ตึกนิภา ตึกแม้น ตึกโชดึก ....หลังจากคิดถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมาว่า
"เราจะต้องไปจากที่นี่ในอีกไม่กี่วันแล้วจริงๆเหรอ"
เพื่อน......ม.ปลาย3ปีที่ผ่านมา.....ไม่มีอะไรจะบอกกับพวกแก...นอกจากคำว่า...
"สนุกมาก" ได้อยู่กับพวกแกมาตลอด 3 ปี นับว่าคุ้มค่าและไม่เสียเวลาเลย แม้ว่าบางครั้งจะทะเลาะกัน
บางครั้งจะความเห็นไม่ตรงกัน แต่พวกเราก็ผ่านมันมาได้เสมอ.....นั่นเพราะพวกเราเป็นเพื่อนแท้กัน จริงไหม...
แม้เราจะจบและจากกันไปแต่ขอให้รู้ไว้เสมอว่า "พวกมึงทุกคนคือเืพื่อนกู"
ครู-อาจารย์ ทุกท่านที่แม้จะได้สอนผมหรือไม่ได้สอนผมก็ตาม.....
หากไม่มีพวกท่านใน6ปีก่อน ก็คงไม่มีตัวผมในวันนี้ ตัวผมที่พอจะมีวิชาความรู้ออกไปสู่โลกกว้าง........
หากไม่มีพวกท่านใน6ปีก่อน ก็คงไม่มีผมที่รู้จักว่าสิ่งใดถูกสิ่งใดผิด
หากไม่มีพวกท่านใน6ปีก่อน ก็คงไม่ได้มีความทรงจำที่ดีๆเช่นนี้
ขอขอบคุณอาคารเรียนทุกอาคาร ห้องเรียนทุกห้อง โต๊ะ-เก้าอี้ทุกตัว เพราะความทรงจำที่ดีๆเกิดขึ้นได้ที่นี่...
สุดท้ายนี้....คงไม่มีอะไรจะกล่าวไปได้มากกว่าคำว่า "ผมรักเทพศิรินทร์"
เทพศิรินทร์ถิ่นนี้เป็นที่รัก พวกเราจักกู้ชื่อลือสยาม
การเรียนดีกีฬาเด่นวินัยงาม ให้สมนามเทพศิรินทร์ถิ่นนี้เอย.......
edit @ 7 Feb 2008 20:06:13 by [ ブルフィ二ックス]~[BluePhoenix
